Naar aanleiding van het debat over de ontwikkeling van Fellenoord schreef Herman Kerkdijk: ‘”Wanneer een visie op de toekomst is geworteld in het verleden, is zij voor betrokkenen -de bevolking van de campus en de omgeving- herkenbaar en daarmee vaak beter te waarderen.” Dit is geschreven door Paul Meurs als laatste zin van zijn Verantwoording (p.4) voor de cultuurhistorische verkenning van de campus van de Technische Universiteit Eindhoven (2009). Ik lees deze studie als voorbereiding op een wandeling/rondleiding voor vrienden morgen, op de dag na de presentatie van het nieuwe busstation op Fellenoord gisteren bij het Architectuurcentrum Eindhoven. Deze éne zin geeft voor mij precies aan wat er ontbreekt in het gepresenteerde plan gisteren, iets fundamenteels, namelijk een heldere en duidelijke relatie met het verleden én heden van Fellenoord. Er verdwijnt steeds weer iets, stukje bij beetje, eerst het Stroomhuis, de Paddenstoel, straks de Flying Pins, nagenoeg alles wat de moeite waard is om te behouden. En dat is meer dan jammer. Immers kan juist de herkenbaarheid dé vitale factor zijn voor het toekomstige leven dat zich gaat ontwikkelen. Omdat oriëntatie op wat er geweest is intact blijft, zoals op Strijp-S zo goed is gelukt, ontstaat er een hele concrete en zichtbare gelaagdheid van de stad: van gisteren, vandaag en morgen door elkaar heen. Precies die bricolage maakt Eindhoven zo interessant voor zowel bewoners als nieuwkomers. En wat morgen betreft, ik heb zin in onze wandeling over de campus en verheug me op het weerzien van het bewaard gebleven én vernieuwde Paviljoen.’
Beeld: Visualisatie station Eindhoven-Noordkant, KCAP/Team V/Movares