Op dinsdag 30 september verzamelden zich een groot aantal belangstellenden voor een gesprek over de toekomst van Fellenoord, een ontwikkeling die te boek staat als KnoopXL. De bijeenkomst werd georganiseerd door Helix Huis voor dialoog en debat m.m.v. Architectuurcentrum Eindhoven. Te gast waren Herman Kerkdijk (voormalig stedenbouwkundige gemeente Eindhoven) en Rolf van Boxmeer (Minitopia). Spoken word artiest Jasja Renne vatte de bijeenkomst als volgt samen:
De kansen van KNOOP XL, door Jasja Renne
waar wil ik thuiskomen
anderen vragen om samen te wonen
mijn kinderen laten opgroeien
begraven worden naast mijn herinneringen
van wat een thuis is
In de keukenconfessies worden keuzes gemaakt
verlangens uitgesproken
stadsdialoog vol kritische foto’s
hier bij Helix, huis voor debat en dialoog in Eindhoven
waar we het gesprek vroeg voeren
voor het te laat is
op gekleurde stoelen
naast ingemaakte groente
onder gloeilampen en neonlichten
praten we voor de plaats vinding
houden de insteek liever positief dan vol kritiek
kijken Discovery met lokaal publiek
is dit plan een PSV thuiswedstrijd of vooral generiek
herkennen wij onszelf hierin?
hoe krijgen we grip op de materie
transformeren we grootstedelijke ontwikkeling
tot een moment van verbinding
want als alles maakbaar is
wat maakt de stad dan het leven waard?
dit knooppunt als keerpunt,
baanbrekend voor de wegen worden opengebroken
nemen de leiding voor de leidingen zich blootleggen
terug naar de fundering voor we verder gaan
Herman neemt ons mee de geschiedenis in
Eindhoven als verdwenen Atlantis
de verboden stad van Strijp S
een traploze transmissie, de toekomst van gisteren
waar liggen de kansen voorbij de conventie
als we verder kijken dan functie
want onconventioneel samen
geeft energie
en mensen voelen die
Rolf bouwt klein voor het grote collectief
Minitopia staat achter de community
vult de vlekken in waar anderen blind lijken
realiseert diversiteit in de wijken
leert ons verder kijken dan wat er al is
keer naar binnen:
wat wil ik
wat kunnen we
wat komt er
als we het zelf doen
kunnen we als een spiraal omhoog bewegen
meenemen wat er in de samenleving leeft
onze stad vormgeven
als stadsnomaden
in een stad die blijft veranderen, meanderen, verplaatsen
haar zo gelaagd maken dat ze
past bij de tijdsgeest
en wat een gemeenschap nodig heeft
en waar iedereen iets te zeggen heeft
zijn we hier daarom niet allemaal?
omdat we kansen in de stad zien
waar we vandaan komen
net zijn gaan samen wonen
naartoe zijn verhuisd
of zijn geboren
en dood willen gaan
volgens mij is de vraag
of we dat doen met een knoop in de maag
of die door willen hakken
omdat je voelt wat er moet gebeuren
in hart, hoofd en handen
het gesprek aan moeten gaan
met onszelf en anderen
tot er wat verandert
zoals we dat doen vandaag
en volledig zoals Kas wenste
met hoop naar huis kunnen gaan